vrijdag 15 januari 2021

Weerbaarheid

Voor jezelf opkomen ziet er vaak lelijk uit. Bij HSP-ers heeft het iets onnatuurlijks, iets aangeleerds, iets vechterigs. En wat mij betreft heeft het ook niks met echte weerbaarheid te maken. Daarmee niet gezegd hebbende dat je de kaas van je brood moet laten eten, maar er zijn ook andere wegen.

Iedereen kent het wel. Dat je in een rij staat te wachten en dat je waakzaam bent om je plekje te verdedigen. Je bent alert, maakt je breed en in je lijf gebeurt er van alles. Niks zo erg als een rij die niet duidelijk een rij is, maar waar nog gunsten verleend moeten worden. “Gaat u maar voor hoor.” Het is een sociaal spel dat vooral ook speels moet blijven.

In de rij

Ooit kreeg mijn zoon van toen 8 jaar via school het advies om naar een assertiviteitscursus te gaan, getiteld “Jij bent ok.” Die titel gaf direct kortsluiting bij mij. Hoe kan ik een kind duidelijk maken dat hij na school als enige van de klas naar een speciale cursus moest met die titel? Het trainingsbureau heeft nooit gereageerd op mijn mailtje en hij is niet gegaan. Inmiddels staat hij meer dan prima zijn mannetje.

Het gevecht dat we zo nu en dan met de buitenwereld voeren is ook altijd een gevecht met onszelf. En dus zijn er gelukkig ook keuzes te maken. Vaak zie ik echter in mijn praktijk HSP-ers die het enigszins verleerd zijn om vanuit het hart te leven. Verhoogde waakzaamheid, wantrouwen, strijdvaardigheid en zelfs verbittering. Het staat garant voor de verkeerde soort weerbaarheid, namelijk die van geforceerd positie pakken en kramp. Er sluimert gelukkig altijd wel een verlangen om meer te handelen naar eigen intuĆÆtie. Maar hoe hervindt je dat?

In mijn geval door een inspiratiebron, de Amerikaanse psycholoog Marshall Rosenberg. Hij liet me zien hoe ik opnieuw de taal van het hart kon leren spreken. Door strategische communicatie af te leren en me eerlijk te uiten. Door het gevecht af te zweren, uit overtuiging dat niet meer te willen. Mijn eigen psychologische behoeften zijn daarbij leidend, altijd en overal. Uiteindelijk baart veel oefening de gewenste kunst.

Just needs

En dan is mijn stukje van de taart niet altijd het grootste, nee. En laat ik vaak mensen voorgaan. Tolereer ik zelfs een onduidelijke rij, of sterker nog, ik geniet eigenlijk stiekem van de verwarring en onrust bij anderen.

dinsdag 22 september 2020

Workshop Verbindende Communicatie

Miscommunicatie, onbegrepen worden, conflicten; we hebben er allemaal zo nu en dan mee te maken en zelden leidt het tot iets constructiefs. In zo'n situatie trekken we ons vanuit de opgebouwde frustraties en ervaren onmacht vervolgens al snel emotioneel terug en stokt de echte samenwerking. Ons beroepend op onze eigen goede intentie... En het ergste is, met een verminderd vertrouwen vervolgen we ons pad.

"Every criticism, judgment, diagnosis and expression of anger is the tragic expression of an unmet need." (Marshall Rosenberg)

Hoe fijn zou het zijn om met het grootste gemak broeihaarden te ontlopen, telkenmale gehoord te worden, vanuit begrip samen te werken en altijd elkaars grenzen te respecteren? En liever nog, telkens opnieuw ruimte te voelen voor empathie? Hoe? In wezen is de theorie heel eenvoudig, het is allemaal te snappen. Maar de praktijk laat zien dat het heel moeilijk is voor velen. Oefening baart kunst, vandaar een workshop.


Wat we verleerd zijn of slecht getraind hebben als volwassene, is om achter onze eigen gevoelens te kijken, naar onze psychologische en universele behoeften. We laten na deze te benoemen en ontnemen onszelf en de ander de kans om ons tegemoet te komen. Gevolg: we krijgen waarschijnlijk iets, waar we weliswaar om gevraagd hebben, maar wat we feitelijk dus helemaal niet nodig hebben !!

In de workshop leer je techniek en inzicht hierin en krijg je handvatten om met mededogen naar je eigen 'unmet needs' en ook die van de ander te kijken. Want dan bereik je je werkelijke doel.

"Het is soms een kunst om geen verwijt, kritiek of schuld te horen; met de taal van het hart wordt dat een stuk eenvoudiger!"

In een dagdeel wordt er zowel aandacht besteedt aan de theorie van Marshall Rosenberg (Verbindende Communicatie) en is er vooral veel ruimte om op een ongedwongen wijze te oefenen met gedrag. Samen met een professionele acteur (Roel Imfeld), dat levert namelijk veel spelplezier en heldere feedback op.

"In een woord: ontwapenend. Ik schrok ervan te zien dat mijn eigen communicatie eigenlijk zo gewapend was geworden."

Interesse? Bel/mail/app met RBLC, we maken graag een voorstel op maat.

woensdag 29 juli 2020

Mondkapje af

De kleurentests zijn de mondkapjes van de arbeidspsychologie.

Wat ik bedoel te zeggen is: iets wat niet bewezen is te werken desondanks gebruiken. Tegen beter weten in of zelfs, tegen niet weten in, onnozel dus. Zo houdt het RIVM vol dat het niet-medische mondkapje geen onderbouwde meerwaarde heeft in de bestrijding van het virus. Het is een heldere lijn die berust op onderzoek. Maar ondanks die kennis, zijn er legio mensen die op sentiment varen of graag zichzelf voor de gek houden. Toch dragen biedt schijnveiligheid.

In de (arbeids)psychologische diagnostiek gebeurt sinds jaar en dag hetzelfde. Ondanks de aanwezige ruime kennis over betrouwbare en valide instrumenten (COTAN) blijven aanbieders en gebruikers van ondeugdelijk materiaal zichzelf vrijpleiten en wat krom is recht praten. Immers de mensen, inclusief slecht geĆÆnformeerde HRM-ers, willen het. Laat ik hier nu eens geen test bij de naam noemen, maar uiteindelijk is na onderzoek geen enkele typologie aan de maat. En ook geen enkel kleurtje.

Blijf staan bij het mondkapje af, ga zitten bij mondkapje op. Ook al voelt dat groen.


zaterdag 27 juni 2020

15 jaar RBLC assessment & coaching


Een kleine mijlpaal, vandaag bestaat RBLC assessment & coaching 15 jaar. Met ups en downs en altijd in ontwikkeling. Dus we gaan nog wel even door šŸ’Ŗ. 




donderdag 21 mei 2020

Behoeftentaal

Is het je al eens opgevallen dat als we iets lastig vinden we onze communicatie vaak beĆ«indigen met het neerleggen van een gevoel. Zo van: "Dat maakt me echt boos." of "Ik voel me alleen." Degene die het aanhoort, voelt zich meteen handelingsverlegen. Vraagt de ander nu iets aan me? Of juist niet? Je gaat misschien oplossingen zoeken voor de aanleiding van zijn emotie, je laat de ander maar even of je gaat zijn gevoel onderzoeken. Dat laatste brengt je vaak nog verder van huis: "Ik voel dat toch zo !" De communicatie ligt aardig plat. Maar wat is hier nu aan de hand? 

"What I want in my life is compassion, a flow between myself and others based on a mutual giving from the heart."

Eigenlijk kaapt de aangedane op een vrij oneigenlijke manier het moment, want neemt degene nu wel verantwoordelijkheid voor zijn eigen gevoel? Dat wordt natuurlijk ergens getriggerd, kent een aanleiding, maar de ander is niet degene die jou dat gevoel bezorgd. Die verantwoordelijkheid draag je zelf. Een subtiel verschil voor sommigen en voor degene met de tegengestelde overtuiging misschien iets om af te leren. Want maak je de ander schuldige van jouw ongemak, dan is de verbinding weg. En wat dan volgt, kan enkel nog strategie zijn. 

"Achter elke negatieve emotie zit een onbeantwoorde behoefte", aldus Marshall Rosenberg, de grondlegger van de Verbindende Communicatie. Dat idee maakt dat we kunnen nadenken over wat we eigenlijk nodig hebben. Als dat op tafel ligt, maak je het voor de ander een stuk gemakkelijker om in contact te blijven. Want plots is er een keuze om aan een behoefte tegemoet te komen. 

Gaat dat zo gemakkelijk? In essentie wel, maar in de praktijk is het vaak lastig en zal je veel oefening nodig hebben. Om de vertaling te maken van gevoel naar behoefte is er ook taal nodig, behoeftentaal. Hoe vaak gebruik je nu een zin als "Ik heb behoefte aan ..." als het gaat om jouw eigen psychologische behoeften? Denk bijvoorbeeld aan: samenwerking, acceptatie, veiligheid, vertrouwen, erkenning, harmonie, rust, uitdaging, inspiratie. En zo is er een hele lijst.

Marshall Rosenberg (1934-2015) legt uit:


Kern van de achtergrond van de theorie is dat in eerste instantie onze aandacht vaak ligt bij onze oordeelsvorming. Wat vind ik hiervan? Cognitieve afwegingen. Van onze eigen actuele behoeften zijn we ons vaak een stuk minder bewust; wat heb ik nodig? Zodra de aandacht daarnaar verschuift is er plots ruimte voor zorg voor jezelf (therapeutische waarde), de ander en daarmee dus ook de echte communicatie. 

donderdag 23 april 2020

Corona-proof

Na het Skypen, Zoomen & Teamsen nu weer 'gewoon' live vanaf de Boschstraat. Conform de richtlijnen van het RIVM geen hand en op afstand, maar wel de hartelijkheid en aandacht. Zowel voor assessments als ook voor de coachingsgesprekken. Wees welkom ! 



woensdag 15 april 2020

Onkwetsbaar

Daar waar je je soms overgeleverd kan voelen aan je eigen gevoeligheid, doemt ook wel eens het verlangen op naar een soort onaangedaanheid. Zou het me maar niet zo raken, dan had ik er minder last van. Elke HSP-er zal zo nu en dan stoeien met het idee dat je op momenten zo overduidelijk wordt teruggeworpen op jezelf. Dat je je beperkt voelt, even pas op de plaats moet maken en tijd nodig hebt om weer in balans te komen.

Het is het moment waarop de Ć©Ć©n een boek pakt van Epictetus, om zijn stoĆÆcijnse vaardigheden weer eens op te poetsen, gaat een ander de natuur in en weer een ander oefent in stilte zijn buikademhaling. Allemaal bedoeld om te herstellen om weer in verbinding te kunnen komen met de ander. En dat idee ontroert. Want waar het aan de buitenkant een louter ik-gerichte investering lijkt, is het tegendeel waar. Er wordt gewerkt om in verbinding weer goud waard te zijn.

Echter, de gemiddelde leek ziet enkel het aangedane, het gekwetste, het geraakte. Het waarom vraagt al wat meer kennis en inzicht, want het doel van het uit-balans zijn is feitelijk slechts een aanloopje om opnieuw zoveel liefde te komen geven. De HSP-er bulkt dan namelijk van consideratie en empathie en kan van daaruit ook nog eens zoveel meer bereiken.

Een typisch voorbeeld hiervan zagen we de afgelopen maand bij het noodgedwongen vertrek van de minister voor Volksgezondheid Bruno Bruins. De commentaren waren zwart-wit; of men zag hem als een zwakke broeder, omdat hij letterlijk omviel en hem toedichtte dat hij geen uitstraling had, of men zag kwalificeerde hem als sterk, omdat hij het aandurfde om op inhoud te discussiƫren, geen politiek gewin na te streven en in debat zijn standpunt durfde bij te stellen.

Punt is, wil je het zwak of sterk noemen, dan beperk je je eigen bril. Dit normenkader wordt gevoed en getraind vanuit de wil of overtuiging onkwetsbaar te moeten zijn. Dat ontspruit in een weinig doordachte opvoeding en op menig assertiviteitscursus. HSP-ers weten wel beter, of beter, voelen wel beter. En laten we dan eerlijk zijn, zij die dat gevoel missen, of parkeren, of uitschakelen, zijn eigenlijk de echt kwetsbaren.  

donderdag 2 april 2020

Zo is assessment bedoeld !

Klassiek assessment, een dagje door de molen worden gehaald om te laten beoordelen of je past in een vooraf bedacht plaatje. Zo gaat het vaak, maar gelukkig niet altijd. Een afwijkend en inspirerend verhaal.

Stel, je hebt 2 hele waardevolle krachten in huis die beide voor een interne functie gaan. Vervolgens geven de assessments een genuanceerd beeld over de aanwezige competenties van beide kandidaten. Wil je ze dan beide behouden en gemotiveerd houden, dan maak je soms andere keuzes.

Exact zo ging het onlangs bij Maastricht Marketing. Directeur Leontien Mees vertelt: "De uitkomsten van de assessments waren ergens wel verrassend te noemen. Het maakte dat ik toch iets anders naar de individuen ging kijken en beter zag wat ze nodig hadden voor de volgende stap in hun loopbaan. 

Samen met de RvT hebben we vervolgens besloten om de functie op te knippen om de kwaliteiten van beide medewerkers tot zijn recht te laten komen. Daarbij hebben we ook gekeken naar hun ontwikkelingsperspectief, zodat de motivatie hoog blijft. Nadat we ze dit hebben medegedeeld waren ze ook nog eens beide verheugd."

En zo geschiedde, het plaatje werd achteraf dus aangepast. Omdat niet het plaatje telt, maar de unieke kwaliteiten van je mensen! Dit is wat, de vaak iets te vlot gebezigde oneliner, 'de mens centraal' in de praktijk echt kan betekenen.

Toegevoegde waarde van het assessment werd door de kandidaten vooral ervaren door het intensieve en interactieve rollenspel. Leuk om te doen, leerzaam en zeer zinvol.

Al met al, hulde voor Maastricht Marketing die hebben laten zien wat het betekent om daadwerkelijk vanuit de mens te denken, naar groei en ontwikkeling te kijken en het organisatiemodel daaraan aan te passen. Was er lef voor nodig? Was het moedig? "Nee", aldus Leontien, "het was gewoon een logisch gevolg."